یکی از اتفاقات مهم در زندگی هر کودک راه افتادن کودک است. راه رفتن کودک برای اولین بار برای والدین بسیار جذاب است و برای این فرآیند لحظه شماری میکنند.

اولین سال بعد از تولد نوزاد سال بسیار مهم و در عین حال شیرین برای اطرافیان کودک است.

در این سال کودک به سرعت رشد میکند و اتفاقات و فرآیندهای جدید و نویی برای اولین بار در زندگی کودک رخ میدهد.

مانند اولین حرف زدن,  اولین راه رفتن و یا به غذا افتادن که همه این اتفاقات برای والدین بسیار ارزشمند هستند.

همه این اتفاقات در زمان معمول خویش نشان از سلامت کودکشان دارد.

به راه افتادن کودک به یک باره انجام نمیشود, بلکه علائمی دارد.

و طی مراحل در چند ماه کودک موفق میشود که روی پاهای خویش بایستد و راه برود.

کودکان معمولا از ۹ تا ۱۲ ماهگی شروع به راه رفتن میکنند.

راه افتادن کودک
راه رفتن کودک

 

نشانه های اولیه راه افتادن کودک :

عضلات کودک در ماههای اولیه هنوز شکل نگرفته اند و بسیار ضعیف هستند.

هر حرکتی که نوزاد در ماههای اولیه از خود نشان میدهد در جهت تکمیل و تقویت عضلات حرکتی کودک است.

در ۶ ماهگی تا یک سالگی با هر حرکت جدید یک عضله در پاهای کودک ساخته و تقویت میشود.

۶ ماهگی – چهار دست و پا رفتن و نشستن : راه افتادن کودک

کودک در حدود ۶ ماهگی کم کم شروع به نشستن میکند. نشستن کودک یکی از علایم قبل از راه رفتن کودک است.

کودک هم زمان به چهار دست و پا رفتن را هم علاقه نشان میدهد.

همچنین دوست دارد خود را به اطراف بکشد.

همه این مراحل باعث تقویت و شکل گیری عضلات کودک میشود و بسیار مهم برای راه رفتن کودک میباشد.

زیرا با چهار دست و پا رفتن در واقع سیستم عصبی کودک نیز تکمیل میشود .

باعث همکاری و هماهنگی بین عضلات کمر و لگن و ماهیچه های کودک , کنترل سر , تقویت گردن و بدست آوردن تعادل کودک میشود.

 

۹ ماهگی – ایستادن و تمرین تعادل :

کودک در ۹ ماهگی به بعد دوست دارد خود را بالا بکشد و با گرفتن میز یا صندلی خود را ایستاده نگه دارد.

این مرحله برای کودک اصلا آسان نیست و پیشرفت بزرگی برای کودک محسوب میشود.

ایستادن کودک در این حالت در واقع باعث تقویت عضلات پا و تعادل و هماهنگی بین اجزای بدن کودک است. 

کودک در این حالت از هر وسیله ای کمک میگیرد تا بایستند.

در این مرحله ممکن است چندین بار زمین بخورد و شکست بخورد.

این شکست زمینه ای میشود تا کودک تعادل  را یاد بگیرد و بتواند بایستد. و ترس از ایستادن برایش کم بشود.

در این زمینه وظیفه والدین این است که محیطی امن را برای کوک فراهم کنند و وسایل تیز و برنده و خطرناک را از دسترس کودک خارج کنند.

در ضمن باید وسایلی در نزدیکی کودک باشد که با تکیه و گرفتن آنها بوسیله نوزاد از جایشان تکان نخورد و هل داده نشود.

راه افتادن کودک
راه رفتن کودک

۱۲ ماهگی – مرحله قبل از راه رفتن :  

کودک بعد از توانایی ایستادن کم کم لبه میز یا اشیا را میگیرد و تا پایان مسیر  راه میرود.

در این مرحله والدین باید حواسشان به کودک باشد و در راه رفتن به کودک با نگه داشتن دستش کمک کنند.

تا هماهنگی بین حرکات کودک (ایستادن و قدم زدن) تکمیل شود و تعادل را یاد بگیرد.

والدین باید کودک را برای راه رفتن تشویق کنند و محافظت کنند.

تا کودک قدم هایش را  بسمت آنها بگیرد و در نهایت کودک را در آغوش بگیرند.

 

استفاده از روروئک : 

در استفاده از روروئک نظرات مختلفی وجود دارد.

مخالفان بر این نظرند که استفاده از روروئک باعث میشود که عضلات و ماهیچه های کودک تقویت نشود.

و یا بعد از استفاده از آن کودک نتواند به تنهایی راه برود.

در چه زمانی روروئک برای کودک توصیه میشود:

  •  برای اوایل راه رفتن استفاده از روروئک باعث میشود که کودک تعادل را یاد بگیرد.
  • از زمین خوردنهای احتمالی در اوایل راه رفتن و آسیبهای ناشی از آن جلوگیری بعمل آید.
  • در زمانهایی که والدین وقت کافی برای مراقبت از این دوره برای راه افتادن کودک ندارند
  • در زمانیکه از خطرات احتمالی ناشی از زمین خوردن کودکشان میترسند.

بعد از توانایی اولیه کودک در راه رفتن والدین باید دقت و وقت کافی برای کودکشان بگذارند.

تا کودک بر راه رفتن کاملا مسلط شود تا  کم کم بتواند به تنهایی شروع به بازی و در نهایت دویدن کند.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.